அஞ்சலி: காபிரியேல் கார்ஸியா மார்க்குவேஸ்

gabo

காலமான காபோவுக்கு அஞ்சலி. ஒரு கல்குதிரை சிறப்பிதழ் மூலமாகத்தான் நான் அவரை அடைந்தேன். பல்லை உடைத்த அந்த மொழியில் முதலில் பயந்துதான் போனேன். ஆங்கிலத்தில் வாசிக்கப் பயின்று, மெல்ல மெல்ல உள்ளே நுழைந்தபோது மார்க்குவேஸ் ஒன்றும் கல்குதிரை மொழிக்காரராக இல்லை. எனவே நிறைய பயின்றேன். நிறைய அறிந்துகொண்டேன்.

மார்க்குவேஸை எளிமையாக நம் மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தவேண்டும் என்று தோன்றி பல வருடங்கள் முன்னர் என் நண்பன் ஆர். வெங்கடேஷிடம் சொல்லி ஒரு புத்தகம் எழுத வைத்தேன். (சபரி பதிப்பகம் வெளியிட்டது. இப்போது புத்தகமும் இல்லை, சபரியும் இல்லை.) பிறகு ஜங்ஷனில் அவரைக் குறித்து ஒரு நீண்ட கட்டுரை வெளியிட்டேன்.  பில் க்ளிண்டன் குறித்த அவரது கட்டுரை ஒன்றை மொழிபெயர்த்து, கட்டுரை என்றால் இப்படித்தான் இருக்கவேண்டும்  என்று நண்பர்கள், தெரிந்தவர்களுக்கெல்லாம் தனிச்சுற்று அனுப்பினேன். பிறகு கல்கியில் பின்கதை சுருக்கம் எழுதியபோது அவரைக் குறித்தும் ஓர் அத்தியாயம் எழுதினேன்.

என்னை பாதித்த பிறமொழி  எழுத்தாளர்களுள் மார்க்குவேஸ் முக்கியமானவர். இன்று அவரே தமிழுக்கும் வந்திருக்கிறார் என்றறிய மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. நிறைவாழ்வு வாழ்ந்தவர். ஆன்மா சாந்தியுற எல்லாம் வல்ல எம்பெருமானை வேண்டுகிறேன்.

பின் வருவது, மார்க்குவேஸ் குறித்து ‘பின்கதை சுருக்கம்’ நூலில் உள்ள என்னுடைய அறிமுகக் கட்டுரை. திருத்தம் ஏதும் இப்போது செய்யவில்லை. ஆனால் இப்போது எழுதினால் நிச்சயமாக இப்படி எழுதமாட்டேன் என்று மட்டும் தோன்றியது.

இனி இது உங்களுக்கு:

0

தூங்கவிடாமல்அடித்துக்கொண்டிருந்ததுகுளிர். கிழிந்தஓவர்கோட்டின்மேலெல்லாம்திட்டுத்திட்டாகப்பனி. காற்றுக்குமுகத்தைக்கொடுத்துவிடக்கூடாதுஎன்றுஅந்தஇளைஞன், படுத்திருந்தமரப்பெஞ்சில்குப்புறத்திரும்பி, முகத்தைப்புதைத்துக்கொண்டிருந்தான். இன்னும்சற்றுநேரத்தில்விடிந்துவிடும். விடிந்தால்எழுந்துஎங்காவதுபோய்சுடச்சுடதேநீர்அருந்தலாம். கடனுக்குக்கூடக்கிடைக்கும். ஆனால்இந்தஇரவுஏன்விடியாமல்இப்படிநீண்டுகொண்டேபோகிறது?

உண்மையில்பாரீஸ்நகரின்அந்தக்குளிர்அவனதுமுதல்கவலையல்ல. வெட்டவெளியில்படுத்திருக்கநேர்ந்தாலும்சமாளித்துவிடக்கூடியவன்தான். திடகாத்திரமானஉடம்புவாய்க்கப்பெற்றவன். அதைக்காட்டிலும்அசாத்தியமானமனவலிமைகொண்டஇளைஞன். ஆனால்தனிமைஎன்னும்பேய், பிடித்துஒருஉலுக்குஉலுக்கிக்கொண்டிருக்கும்போதுயாரால்துவளாமல்இருக்கமுடியும்?

அவன்இடத்தில்உங்களைவைத்துஒருகணம்யோசித்துப்பாருங்கள். படாதபாடுபட்டு, உங்களுக்குஒருபத்திரிகையில்வேலைகிடைக்கிறது. நிருபர்பணி. பணியில்சேர்ந்தசிலகாலத்திலெல்லாம்உங்களைஅந்தப்பத்திரிகைநிறுவனம்பிரான்சுக்குஅனுப்புகிறது. நமதுபத்திரிகையின்பிரான்ஸ்நிருபராகப்போய், அங்கேஇருந்துசெய்திகளைச்சேகரித்துஅனுப்புஎன்றுசொல்லிஅனுப்புகிறார்கள். நீங்களும்சந்தோஷமாகக்கிளம்பிப்போகிறீர்கள். பிழைப்புநிமித்தம்பத்திரிகைநிருபர்பணியைஏற்றுக்கொண்டாலும்உங்களுக்குள்இருப்பதோ, படைப்புமனம். உலகில்யாருமேஎழுதாதவண்ணம்சிலநாவல்களையாவதுஎழுதிப்பார்த்துவிடவேண்டும்என்றுஎப்போதும்ஒருதவிப்பு. எழுதுவதற்கும்உங்களிடம்கோடிவிஷயங்கள்இருக்கின்றன. ஆனால்வாகானஒருசந்தர்ப்பம்அமையவேண்டும். உங்களைஇந்தஉலகம்கண்டுகொள்ளும்விதமானசந்தர்ப்பம்.

ஆனால்பிரான்சுபோய்ச்சேர்ந்தசிலநாள்களுக்குள்ளாகஒருசோதனைவருகிறது. உங்களைக்கப்பலேற்றிஅனுப்பிவைத்தபத்திரிகைஅங்கேதள்ளாடத்தொடங்கிவிடுகிறது. மிகவிரைவில்தாக்குப்பிடிக்கமுடியாதஅளவுக்குஏதோநெருக்கடிஏற்பட்டிருக்கிறது. தமதுபிரான்ஸ்நிருபர்என்னஆனார்என்றெல்லாம்யோசித்துக்கொண்டிருக்கஅவர்களுக்குஅவகாசம்இல்லை. ஒருநல்லநாள்பார்த்து, பத்திரிகையைஇழுத்துமூடிவிடுகிறார்கள்.

பிரான்ஸுக்குப்போனநீங்கள்சம்பளம்வரும், வரும்என்றுஎதிர்பார்த்துக்காத்திருக்கிறீர்கள். ஆனால்பத்திரிகைநின்றுபோனசெய்திதான்வருகிறது. நீங்கள்உங்கள்நாட்டுக்குத்திரும்பிவந்துவிடலாம்என்றுசொல்கிறார்கள். ஆனால்திரும்புவதற்குப்பணம்?

உங்களிடம்ஒருபைசாகிடையாது. அதுவரைபாரிஸ்நகரில்தங்கியிருந்தஅறைக்குவாடகைகொடுக்கக்கூடக்காசில்லை. எனில்திரும்பிப்போகும்வரைஎங்கேதங்குவீர்கள்? கலைவளர்க்கும்தேசம்தான். கலைஞர்கள்செழிப்புற்றுவாழ்ந்துவந்ததேசம்தான். ஆனாலும்தங்கும்அறைக்குவாடகைகொடுக்காமல்இருக்கமுடியாது.

ஒரேநாளில்நீங்கள்வீதிக்குவந்துவிடுகிறீர்கள். குளிரால்நிறைந்தவீதி. எலும்புகளைநொறுக்கிவிடும்வல்லமைபொருந்தியகுளிர்அது. ஓரிருமணிநேரங்கள்அந்தக்குளிரில்இருந்தாலேஉங்களுக்குமயக்கம்வந்துவிடும். ரத்தம்உறைந்துபோய்விடும்அளவுக்குக்கடுங்குளிர்.

அப்படியொருகுளிரில்தான்அந்தஇளைஞன்சாலையோரபெஞ்சில்படுத்திருந்தான். திரும்பித்தம்தேசத்துக்குப்போகமுடியுமாஎன்கிறபயம். கப்பல்டிக்கெட்எடுக்கும்அளவுக்குஎப்படிப்பணம்சேர்ப்பதுஎன்கிறகவலை. உற்றாரையும்உறவினர்களையும்ஊரையும்விட்டுவிட்டுஇப்படிஅநாதையாகஎங்கோகண்காணாததேசத்தின்சாலையோரம்ஒருபிச்சைக்காரன்போல்படுத்திருக்கவேண்டியிருக்கிறதேஎன்கிறதுக்கம். முழுவிழிப்புணர்வுடன்தன்தனிமையின்கோரமுகத்தைஉணர்ந்தஅவனுக்குஅழுகைபொங்கிப்பீறிட்டுவிட்டது.

கதறியழுதஅந்தஇளைஞனுக்குச்சட்டென்றுஒருபொறிதட்டுகிறது. இதேதான். இதேதனிமைதான். இந்தத்தனிமைதரும்வலியைத்தான்தனதுதேசமும்காலம்காலமாகஅனுபவித்துவருகிறதோ?

இயற்கைவளங்களுக்குக்குறைவில்லை. மனிதவளத்துக்கும்பிரச்னைஇல்லை. நூறுநூறுஆண்டுகளில்தேசம்எத்தனையோஉயர்ந்திருக்கலாம். எவ்வளவோதுறைகளில்மாபெரும்சாதனைகள்படைத்திருக்கலாம். ஆனால்மூன்றாந்தரஅரசியல்வாதிகளின்பிடிகளில்அகப்பட்டுஓர்இருண்டபூமியாகஅல்லவாஇருக்கிறது? இந்தஉலகத்தில்உள்ளஒருதேசம்தான். ஆனாலும்வேற்றுகிரகத்தில்வசிப்பவர்கள்போலல்லவாமக்கள்தம்மைஉணர்கிறார்கள்? இனக்குழுக்கள்ஒவ்வொன்றும்தமக்குள்அடித்துக்கொள்கின்றன. இந்தக்குழுச்சண்டைகளைஅரசியல்வாதிகள்தமக்குச்சாதகமாகப்பயன்படுத்திக்கொள்கிறார்கள். காலகாலமாகசர்வாதிகாரஆட்சிகள். எல்லோருமேமக்களின்நலனுக்காகப்பாடுபடுவதாகத்தான்சொல்கிறார்கள். ஆனால்எதிலுமேயதார்த்தம்இல்லை. உண்மைஎன்பதுதுளியும்இல்லை. உலகவரைபடத்திலிருந்துதன்னைத்தானேதுண்டித்துக்கொண்டுவிட்டஒருதேசம்போலத்தான்நினைக்கும்போதெல்லாம்உணரமுடிகிறது. ஒருதனிமனிதனின்ஓரிரவுத்தனிமைஇத்தனைகொடுமையாகஇருக்கிறதென்றால்நூறுநூறுஆண்டுகளாகநமதுதேசமேஇப்படியொருதனிமையின்கொடுமையைஅல்லவாஅனுபவித்துவருகிறது! நமதுதேசத்துக்காகயார்பாடுபடுகிறார்கள்? அல்லதுகுறைந்தபட்சம்குரல்கொடுக்கிறார்கள்? வளர்ந்தநாடுகள்நமதுவளத்தைச்சூறையாடநினைக்கின்றன. உள்ளூர்அரசியல்வாதிகள்அதைத்தம்சுயலாபத்துக்குவிற்றுக்காசுபார்க்கிறார்கள். மொத்தத்தில்மக்கள், கூட்டம்கூட்டமாக, இனம்இனமாக, குழுகுழுவாகஅநாதைகளாகநிற்கிறார்கள். காலகாலமாகநிற்கிறார்கள். ஒருமாபெரும்மனிதஇனத்தின்தனிமைஅது. ஒருதேசத்தின்தனிமை. ஆ, இதையல்லவாநான்முதலில்எழுதவேண்டும்?

இப்படியானஎண்ணங்களுடன்அன்றையபொழுதைக்கழிக்கும்அந்தஇளைஞனுக்குஇன்னும்சிலதினங்களில்வேறொருஅனுபவம்அங்கேஏற்படுகிறது. இம்முறைசாலையோரபெஞ்சுஅல்ல. ஒருபூங்காவில்அவன்அமர்ந்திருக்கிறான். பூங்காவுக்குவெளியேசாலையில்ஏராளமானமனிதர்கள்போனபடியும்வந்தபடியும்இருப்பதைப்பார்த்துக்கொண்டேஇருக்கிறான். எல்லோருக்கும்ஏதோஒருவேலைஇருக்கிறது. வாழ்க்கையில்ஒருபிடிப்பும்சந்தோஷமும்இருக்கிறது. பலபேர்தத்தமதுஜோடியுடன்கைகோத்துநடந்துபோய்க்கொண்டிருந்தார்கள். உல்லாசத்துக்கும்கூடிக்களிப்பதற்கும்கேளிக்கைகளுக்கும்பெயர்போனபாரீஸ்நகரம். அந்தஇளைஞனின்தனிமையைப்புரிந்துகொள்ளத்தான்ஒருவர்இல்லை.

வீதியைப்பார்த்துக்கொண்டேஇருந்தஅந்தஇளைஞனின்கண்களில்சட்டென்றுஆஜானுபாகுவானமனிதர்ஒருவர்தம்மனைவியுடன்சாலையைக்கடந்துபோகிறகாட்சிதனித்துத்தென்படுகிறது. உடனேமனத்தில்ஒருபரவசம்மேலோங்கிவிடுகிறது. ஆ! அதோபோகிறஅந்தமனிதர்ஹெமிங்வேஅல்லவா!

ஒருகணம்தான். மாபெரும்எழுத்தாளரானஎர்னஸ்ட்ஹெமிங்வேயைச்சற்றும்எதிர்பாராமல்அந்தச்சாலையில்பார்த்தபோது, எழுதத்துடித்துக்கொண்டிருந்தஅந்தஇளைஞனின்மனத்தில்ஏற்பட்டஉணர்ச்சிகளைவருணிக்கவார்த்தைகளேஇல்லை. தன்னைமறந்துஅவன்ஹெமிங்வேயைப்பார்த்துக்குரல்கொடுத்தான்: “மேஸ்ட்ரோ…!”

நம்ஊரில்தலைவாஎன்றுகத்துவார்கள்அல்லவா? அந்தமாதிரிஒருஅன்புகலந்தமரியாதைவிளிப்புஅது.

கவனிக்கவேண்டும். வீதியில்நூற்றுக்கணக்கானமக்கள்போய்க்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால்அந்தஇளைஞன் ‘மேஸ்ட்ரோ’ என்றுகத்தியதும், அதுதன்னைநோக்கியஅழைப்புத்தான்என்றுதிடமாகநம்பியவராக, தொலைவில்போய்க்கொண்டிருந்தஹெமிங்வேமட்டும்நின்றுதிரும்பிப்பார்த்தார். அத்தனைதன்னம்பிக்கை! அந்தச்சாலையில்அவர்ஒருவரைத்தவிரவேறுயார் ‘மேஸ்ட்ரோ’வாகஇருந்துவிடமுடியும்?

நின்று, திரும்பியஹெமிங்வேயின்கண்களில், தொலைவில்பரவசத்துடன்தன்னையேபார்த்துக்கொண்டிருந்தஅந்தஅநாதைஇளைஞன்தென்பட்டான். உற்சாகமாகஅவர்கையைஉயர்த்திஆட்டினார். ‘போய்வருகிறேன்சிஷ்யா!’ என்றும்குரல்கொடுத்தார்.

அந்தஇளைஞனுக்குப்பேச்சுவரவில்லை. பரவசத்தில்அவனதுகண்கள்நிரம்பிவிட்டன. சிஷ்யா! அதுவும்யார்வாயால்? சட்டென்றுயாருக்குக்கிடைத்துவிடும்இப்படியொருவாய்ப்பு! அவன்இன்னும்ஒருஎழுத்தாளனாகஆகவேஇல்லை. நிச்சயம்ஒருநாள்உலகம்போற்றும்மாபெரும்படைப்பாளியாகஆகத்தான்போகிறான். அப்படியாகும்போதுதன்னைமனமுவந்து ‘சிஷ்யா’ என்றுஅழைத்தவருக்குநியாயம்செய்யக்கூடியஎழுத்தாகஅதுஇருக்கவேண்டும்என்றுஉறுதிபூண்டான்.

மிகவும்சிரமப்பட்டேபின்னால்அவன்தன்சொந்தநாட்டுக்குத்திரும்பமுடிந்தது. தென்னமெரிக்கக்கண்டத்தில்உள்ளகொலம்பியா, அவனதுதேசம்.

ஊருக்குத்திரும்பியபிறகுஅவன்நிறையஎழுதஆரம்பித்தான். நாவல்கள், பத்திரிகைக்கட்டுரைகள், சிறுகதைகள். ஆனால்எதுஒன்றுமேஅவனுக்குத்திருப்திதரவில்லை. தான்எழுதவேண்டியதுஇதுவல்லஎன்றுதோன்றிக்கொண்டேஇருந்தது. இடையில்ஒருநாவல்போட்டியில்அவனதுநாவலொன்றுபரிசுகூடவாங்கியது. ஆனாலும்அவன்எதிர்பார்த்தவெற்றிஅந்தப்பரிசுதொடர்பானதுஅல்ல. தமதுதேசத்தின்குரலாகத்தமதுஎழுத்துஒலிக்கவேண்டும்என்றுஅவன்விரும்பினான். தாம்எழுதும்ஸ்பானிஷ்மொழியைவாசிக்கத்தெரிந்தஅத்தனைபேரும்தனதுஎழுத்தைப்படிக்கவேண்டும்என்றுஆசைப்பட்டான்.

பேராசைஅல்லஅது. அதற்குஏற்பத்தன்னுடையபடைப்புஅமையவேண்டும்என்றுவிரும்பி, அதற்காகத்திட்டமிட்டுஉழைக்கத்தொடங்கினான்.

எத்தனைவருடங்கள்! எதைஎழுதவேண்டும்என்பதில்அவனுக்குமாற்றுக்கருத்தேஇல்லை. ஆனால்எப்படிஎழுதுவதுஎன்பதில்தான்அப்போதுகுழப்பம்இருந்தது. ஒருநாவலைத்தீர்மானித்துக்கொண்டான். ஒருகுடும்பத்தின்ஐந்துதலைமுறைகளின்கதையைச்சொல்லுவதன்மூலம்தனதுதேசத்தின்சரித்திரத்தின்மீதுஊர்ந்துசெல்வதுதிட்டம்.

இதனைமிகநேரடியாகஎழுதிவிடலாம். ஆனால்தாக்கம்ஏற்படுத்தாது. ஒருமாறுபட்டகதைசொல்லும்உத்தியைக்கண்டுபிடித்தாகவேண்டும். அதுதன்தேசத்துமக்களுக்குமிகநன்குஅறிமுகமானதொருபாணியாகவும், அதேசமயம்முன்னெப்போதும்யாரும்உபயோகித்திராதபாணியாகவும்இருக்கவேண்டும். என்னசெய்யலாம்?

உத்தியையோசித்துயோசித்தேவருடங்கள்கழிந்தன. எழுதமுடியாததுக்கம்அவனைமிகவும்வாட்டிக்கொண்டிருந்தது. பாரிஸில்கழித்தஅந்தத்தனிமைகவிந்ததினங்கள்அளித்ததுக்கத்தைக்காட்டிலும்இந்தத்துக்கம்மிகப்பெரியசுமையாகஇருந்தது.

ஒருகோடைவிடுமுறைக்காலம்வந்தது. மனைவி, குழந்தைகளுடன்விடுமுறையைக்கழிக்கஒருதொலைதூரகோடைவாசஸ்தலத்தைத்தேர்ந்தெடுத்து, காரில்புறப்பட்டான். கார்போய்க்கொண்டிருந்தது. உள்ளேமனைவியும்குழந்தைகளும்உற்சாகமாகஎன்னென்னவோபேசிக்கொண்டேவருகிறார்கள். அவன்மனம்மட்டும்எதிலும்படாமல்எப்போதும்நாவலைக்குறித்தேசிந்தித்துக்கொண்டிருந்தது. அதுசற்றும்எதிர்பாராததொருசந்தர்ப்பம். ஒருவளைவில்கார்முந்தும்கணத்தில்அவசரமாகபிரேக்அடிக்கவேண்டியிருந்தது. வண்டிக்ரீச்சிட்டுநின்றகணத்தில்அவனுக்குத்தன்கதைக்கானமொழிவசப்பட்டுவிட்டது!

ஆ! இத்தனைநாள்களாகஎப்படிஇதைமறந்தேன்! பரவசத்தில்துள்ளிக்குதித்தான்.

சிறியவயதுகளில்அவனதுபாட்டிஅவனுக்குஏராளமானகதைகள்சொல்லுவாள். எல்லாமேபேய்க்கதைகள். பிசாசு, பூதங்கள்நிறைந்ததிகில்கதைகள். எந்தவிதஇலக்கணச்சட்டங்களுக்கும்அகப்படாதபாமரகிராமவாசியின்கொச்சையானஸ்பானிஷ்மொழி. கொலம்பியாவின்மக்களைப்பற்றியும்அரசியல்பற்றியும்எழுதுவதற்குஅதைக்காட்டிலும்ஒருசிறந்தமொழிநடைவேறுஇருக்கமுடியாதுஎன்றுஅவனுக்குஉறுதியாகத்தோன்றிவிட்டது!

அவ்வளவுதான். உடனேதன்மனைவியிடம்திரும்பி, நாவலைஎழுதுவதற்குத்தான்ஆயத்தமாகிவிட்டதாகச்சொன்னான். “இதோபார்.. எனக்குஎன்மொழிவசப்பட்டுவிட்டதென்றுதோன்றுகிறது. இனிதாமதிக்கும்ஒவ்வொருகணமும்நான்வெற்றியிலிருந்துவிலகிக்கொண்டிருப்பதாகத்தான்அர்த்தம்.”

கணவரின்லட்சியமும்ஏக்கமும்அந்தப்பெண்மணிக்குமுழுவதுமாகத்தெரியும். ஆகவேபதற்றமேஅடையாமல்புன்சிரிப்புடன்சம்மதித்தாள். அந்தக்கோடைவிடுமுறைப்பயணம்அந்தக்கணமேரத்தானது. கார்வீட்டுக்குத்திரும்பிவிட்டது.

அவன்நேரேதன்அறைக்குப்போய்கதவைத்தாளிட்டுக்கொண்டான். இதைஎழுதிமுடிக்கும்வரைஎன்னைஎதற்கும்அழைக்காதேஎன்றுமனைவியிடம்கேட்டுக்கொண்டான். எழுதஆரம்பித்தான். சுமார்ஒன்றரைவருடங்கள்.

அதுவரைவீட்டைநிர்வகிக்கப்பணம்? அவனுடையமனைவிசமாளித்துக்கொண்டாள். ஆங்காங்கேகடன்வாங்கிக்குடும்பத்தைநடத்தினாள். வீட்டில்இருந்தபலபொருட்களைவிற்றும்தினங்களைக்கடத்தினாள். ஒருமாதிரிகஷ்டஜீவனம்தான். ஆனாலும்அவர்களுக்குநம்பிக்கைஇருந்தது. அந்தநாவல்வெளியானால்நடக்கப்போகிறவிஷயமேவேறு!

அதுநடக்கத்தான்செய்தது. 1967ம்வருடம். ‘நூறுவருடத்தனிமை’ (One Hundred years of Solitude) என்கிறஅந்தநாவல்வெளியானபோதுஒட்டுமொத்தகொலம்பியாவும்வியப்பில்வாய்பிளந்தது. மிகச்சிலமாதங்கள்தான். தேசஎல்லைகளைக்கடந்துஅந்தநாவல்லத்தீன்அமெரிக்கதேசங்கள்அனைத்தையும்சென்றடைந்தது. படித்தஅத்தனைபேரும்அதுதங்கள்கதை, தங்கள்கதைஎன்றுபரவசப்பட்டார்கள். இப்படியொருஎழுத்தைஇதற்குமுன்வாசித்ததேஇல்லைஎன்றுகண்ணீர்மல்கச்சொன்னார்கள். லட்சம்பிரதிகள்விற்றது. போதாமல்மறுஅச்சுக்குஏற்பாடுசெய்ய, இன்னும்பலலட்சங்கள்விற்றன. ஆங்கிலத்தில்மொழிபெயர்த்தார்கள். அங்கேபத்துலட்சம். பிரெஞ்சில்மொழிபெயர்த்தார்கள். மேலும்சிலலட்சங்கள். அத்தனைமேற்கத்தியமொழிகளிலும்அந்நாவல்மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.

இன்றுவரைகாபிரியேல்கார்ஸியாமார்க்வேஸின் ‘நூறுவருடத்தனிமை’ வருடம்தவறாமல்மறுபதிப்புகண்டபடியேதான்இருக்கிறது. ஒவ்வொருதலைமுறையிலும்பலலட்சக்கணக்கானவாசகர்கள்அந்நாவலுக்குத்தோன்றியபடியேஇருக்கிறார்கள். ஒருஎழுத்தாளராகஅல்லாமல்மார்க்வேஸைலத்தீன்அமெரிக்காவின்மனச்சாட்சியாகவேபார்க்கிறார்கள். மாயயதார்த்தஎழுத்துஎன்றுஇலக்கியவிமரிசகர்கள்அவரதுஎழுத்துவகைக்குஒருபெயர்கொடுத்தாலும்அவர்சொல்லுவதென்னவோஇதுதான்: “நான்என்பாட்டிகதைசொல்லும்பாணியில்தான்எழுதுகிறேன்.”

1982ம்வருடம்மார்க்வேஸின்அந்நாவலுக்குபெருமைக்குரியஸ்வீடிஷ்அகடமிபரிசுகிடைத்தது. பிரான்ஸில்அவர் ‘மேஸ்ட்ரோ’ ஹெமிங்வேயைச்சந்தித்துஅப்போதுபத்தாண்டுகள்ஆகியிருக்குமா?

அந்தலட்சியவேகமும்வைராக்கியமும்தன்னம்பிக்கையும்விடாமுயற்சியும்கடும்உழைப்பும்தான்ஹெமிங்வேபெற்றஅதேநோபல்பரிசைமார்க்வேஸுக்கும்பெற்றுத்தந்தன.

காப்ரியேல்கார்ஸியாமார்க்வேஸ்இப்போதுமெக்சிகோவில்வசித்துக்கொண்டிருக்கிறார். எண்பதைநெருங்கும்வயது. ஆனால்தளராதஅதேஉற்சாகம். இருவருடங்களுக்குமுன்னர்அவரதுபிரும்மாண்டமானவாழ்க்கைவரலாற்றுநூலின்முதல்பாகம்வெளியானது. ‘கதைசொல்லவாழ்கிறேன்’ (Living to tell the tale) என்கிறஅந்நூல்நம்ஊரில்கூடக்கிடைக்கிறது. வாசித்துப்பாருங்கள்.

அதுஒருதனிநபரின்சரித்திரம்மட்டுமல்ல. ஒருதேசத்தின்சரித்திரமும்கூட.